O handlowaniu słów kilka
O handlowaniu słów kilka
W dniu wczorajszym otrzymałem zaproszenie na “kolację wraz z małym graniem” od Rafała – naszego sklepowego speca od zamówień. Jak zwykle była przepyszna, moje kanapki i kurczak z ryżem wymiękają. A smakowała tym lepiej, że konsumowana była w przemiłym towarzystwie, Rafała i jego żony Dagmary oraz Gosi wraz z Wojtkiem, których okazję miałem dopiero poznać, a którzy okazali się przesympatyczni :)
W oczekiwaniu na kolację wyjęliśmy na stół Dixit`a…
Podnoszę w górę ręce. Po prostu się poddaję. Całą grę byłem ostatni i jedynie pod koniec rzutem na taśmę i dzięki zakręconemu skojarzeniu (którego nie podam, bo może jeszcze je wykorzystam;p) udało mi się być przedostatnim. Fakt jest taki, że ludziom, którzy znają się lepiej w Dixita gra się nieco łatwiej. Nie to, żebym tłumaczył tym swój słabszy wynik, przyznaję, że głowy do skojarzeń zbyt tęgiej nie mam, ale o to w tej grze chodzi – rzucić cytat znany tylko jednej osobie, wspólnie śpiewaną pod prysznicem piosenkę, ulubione danie, czy cokolwiek wspólnego. Ciężej mi zasiąść do Dixita niż do Tgrough the Ages, pomimo, że przy obu bawię się równie dobrze.
Nie o tej grze będzie to jednak wpis.
Oprócz Dixita zagraliśmy także w Genuę. Grę, która nie jest nowa (2001), miała ostatnio wydanie polskie dzięki Lacercie.
Czy jest w tej grze coś wartego zainteresowania? Zaraz zobaczymy, zacznijmy od samego początku.
Genua przenosi Nas do renesansowego miasta przydzielając graczom rolę ówczesnych kupców. Każdy z Nas parając się handlem musi zarobić jak największą ilość pieniędzy. Podczas swojej tury będziemy przemieszczać się po mieście odwiedzając poszczególne lokacje. W tkalni kupimy tkaniny, w karczmie otrzymamy możliwość wymienienia ich na inny towar – na przykład piwo, w parku siadając pod cieniem ławki uzyskamy chwilę odpoczynku, dzięki czemu podczas dowolnej następnej tury będziemy mogli odwiedzić dwa budynki zamiast jednego. W katedrze otrzymamy dwa znaczniki, dzięki którym będziemy mogli przejąć budynki na planszy, dzięki czemu odwiedzający będą nam płacić za skorzystanie z nich. Mamy też port, który oferuje nam jeden dowolny towar spośród ośmiu dostępnych (a ściślej joker`a – skrzynkę), powozownie, która nasz ruch w którejś turze pozwoli nam rozpocząć od dowolnego pola.
Całe zarabianie pieniędzy polega na realizacji zleceń – małych, bądź dużych, na przenoszeniu wiadomości, bądź relizacji kontraktów. Każda z tych kart ma wypisane specjalne warunki, by mogła zostać zagrana. Sednem rozgrywki są negocjacje. Gracz podczas swojej tury może odwiedzić jeden budynek, pozostałe może zaoferować innym graczom w zamian za jakieś przysługi. Porusza się przemieszczając dyski w ilości równej liczbie graczy i może tym samym poruszyć się o 5 pól w dowolnej kombinacji (mniej pól gdy gra mniejsza ilość osób). Nakłonienie go, by poszedł tam, gdzie nam najbardziej zależy zwykle nieco kosztuje. Do tego cena rośnie, gdy któremuś z graczy również zależy na tej lokacji co nam. Czym płacimy za wynegocjowane umowy? Wszystkim. Począwszy od zleceń, przez towary, usługi, czy pieniądze, aż po obietnice.
Nasz ruch rozpoczyna się od rzucenia dwoma kostkami, które warunkują kolumnę i wiersz, z których zaczniemy podróż. Reszta naszej trasy zależy już od tego co za “skręcenie” w konkretną uliczkę zaoferują nasi współgracze. Wymieniamy się, handlujemy, negocjujemy, błagamy i szantażujemy. Na koniec wygrywa ten z Nas, któremu kupczenie wyszło najlepiej.
Wrażenia?
Początkowe odrzucenie przy pierwszym kontakcie zostało wkrótce zastąpione pozytywnym zaskoczeniem, może nie zauroczeniem i fascynacją, ale gra mi się podobała. Tak jak nie lubię negocjacji, licytacji i handlu tak tutaj nie odczuwałem dłużenia się partii i niesmaku, co jak na mnie jest naprawdę sporym komplementem dla gry tego typu:) Na pewno zagram jeszcze drugi raz, doświadczenie na pewno premiuje i wynik będzie znacznie wyższy niż 450 dukatów.
